Dagboek van de oma van Loesje

‘Kijk oma, mijn eerste rimpel! Ik begin steeds meer op je te lijken!’, zei Loesje dit weekend tegen me terwijl ze naar een heel dun lijntje in haar voorhoofd wees. Ik verslikte me bijna in mijn thee. Niet omdat ze me verrimpeld noemde, maar omdat ze dát een rimpel noemde.

Ze leek er verder niet mee te zitten, maar ik vond het toch belangrijk om haar duidelijk te maken dat ze voor een paar groeven niet bang hoeft te zijn. ‘Ik heb geleefd, zie je lieverd? Elke keer wanneer ik in de spiegel kijk, herinner ik me een feestje of een reisje of een goeie huilbui of een knappe vent en dan ben ik blij om die fijne lijntjes rond mijn mond te zien.’

Ze lachte naar me alsof ze heel hard probeerde er ook lijntjes van te krijgen. ‘Ga je volgend weekend dan met me mee naar een feestje? Gaan we samen rimpels maken.’

Daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen!

De oma van Loesje